شاید سنگ صبوری برای تو نباشه وقتی دستات قلبی رو چنگ میزنه.

              شاید قلبی برای قلب تنهای تو نباشه تا قلب کوچک و نازک تو رو تو قلب بزرگش جا بده.

                                      ولی قلب من...بیا...بیامن سنگ صبور تو هستم.

                                                چون تو هنوزم قلب قشنگ منی.

                                         بیا چون این منم که تنهایی تو را می شنوم.

                          این منم که وقتی برام حرف می زنی برای غم بزرگت گریه می کنم.

                                     و وقتی می خندی برای لبخند قشنگت می خندم.

                                     وقتی تنهایم می گذاری دوریت را به دل نمی گیرم.

                                      و هر بار که بر می گردی بـه رویت لبخند می زنم.

                                     هیچگاه سنگی را به صبوری من پیدا نخواهی کرد.

                                       پس بیا که من تنها ترین سنگ صبور تو هستم.