چقدر اتاق کوچکم

با داشتن درهای قفل و پرده های کلفت

نا امن است ...

چقدر هراسانم امشب ٬ در پناهگاه امن هميشگی

ديوارها سردتر از هميشه ٬ مانع از عبور کوچکترين صداها هم نمی شوند...

باد پائيزی از شيشه های دوجداره ی پنجره به صورتم حمله می کند...

من در کنار تمام آن کسانی که «زندگي» می نام مشان ٬ از هميشه غريبه تر ام !!!

و به خدای خودم از هميشه محتاج تر...........

گفتی جور دیگر باید دید....دیدم.ولی......

گفتی زیر باران باید رفت...رفتم.ولی....

او نه چشمهای خیس و شسته ام را و نه نگاه دیگرم را ندید.

فقط در زیر باران با طعنه ای خندید و گفت دیوانه ی باران زده.

بنواز که ساز تو پر از صدای خستگی

بنواز که در دلم نیست بجز شکستـگی

بنواز که امشـب فقیر تر از همیـشه ام                   بنواز برای من......

و هیچ خرد شدنی مثل خرد شدن آدمی نیست که هیچوقت هیچکس نتونه خرد شدنش رو  ببینه.