شاید سنگ صبوری برای تو نباشه وقتی دستات قلبی رو چنگ میزنه.

              شاید قلبی برای قلب تنهای تو نباشه تا قلب کوچک و نازک تو رو تو قلب بزرگش جا بده.

                                      ولی قلب من...بیا...بیامن سنگ صبور تو هستم.

                                                چون تو هنوزم قلب قشنگ منی.

                                         بیا چون این منم که تنهایی تو را می شنوم.

                          این منم که وقتی برام حرف می زنی برای غم بزرگت گریه می کنم.

                                     و وقتی می خندی برای لبخند قشنگت می خندم.

                                     وقتی تنهایم می گذاری دوریت را به دل نمی گیرم.

                                      و هر بار که بر می گردی بـه رویت لبخند می زنم.

                                     هیچگاه سنگی را به صبوری من پیدا نخواهی کرد.

                                       پس بیا که من تنها ترین سنگ صبور تو هستم.

بیش از این ها.آه.. آری

بیش از این ها.می توان خاموش ماند

می توان ساعات طولانی

با نگاهی چون نگاه مردگان.ثابت

خیره شد در شکل یک فنجان!

در گلی بیرنگ.بر قالی!

در خطی موهوم.بر دیوار

می توان بر جای باقی ماند

اما کور.اما کر!

می توان همچون عروسک های کوکی بود!

با دو چشم شیشه ای دنیای خود را دید.

می توان در جعبه ای ماهوت

با تنی انباشته از کاه

سالها در لابه لای تور و پولک خفت

می توان با هر فشار هرزه ی دستی

بی سبب فریاد کرد و گفت:      (آه...من بسیار خوشبختم)

 

و زمان نغمه سرایی فرا رسیده است

و تو ای کبوتر من که در شکاف صخره ها و پشت سنگ ها پنهان هستی

بیرون بیا و بگذار صدای شیرین تو را بشنوم

و صورت زیبای تو را ببینم

زیرا اکنون زمستان به پایان رسیده است

تو را بجای همه کسانی که نشناختم دوست می دارم

تو را بجای همه روزگارانی که نزیسته ام دوست می دارم

برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب میشود و برای خاطر نخستین گناه

تو را بخاطر دوست داشتن دوست می دارم

تو را بجای همه کسانی که دوست نمی دارند دوست می دارم

سپیده که سر بزند در این بیشه زار خزان زده

شاید دوباره گلی بروید

                          شبیه آنچه در بهار بدیدیم

                                                     ( پس بنام زندگی هرگز مگو هرگز)

                                    با قـلب پاره پاره و با سـینه ای کبـاب

عمری گذشت در غم هجران روی دوست                 مرغم  درون آتش ماهی  برون  آب

حالی نشد نصیبم از این  رنج و زندگی                     پیری رسید غرق بطالت پس از شتاب

از درس و بحث مدرسه ام حاصلی نشد                    کی میتوان رسید به دریا از این سراب

هر چه  فرا گرفتم و هر چه ورق زدم                     چیزی نبود  غیر حجابی  پس از حجاب

هان ای عزیز فصل جوانی بهوش باش                   در پیری از تو هیچ  نیاید  بغیر  خواب

این جاهلان که دعوی ارشاد  میکنند                     در خرقه شان بغیر منم تحفه ای میاب

ما عیب و نقص خویش و کما و جمال غیر               پنهان نموده ایم چو پیری پس خضاب

                                     دم در نیارو دفتر بیهوده  پاره  کن

                                   تا کی کلام بیهوده و گفتار نا صواب

 ( شعری از خورشید قرن)

با همه زندونی های ابدش

                                                   پشت سر گذاشتن و رها شدن

                                                    رفتن و سری توی سرها شدن

واسشون تو بند دنیا جا نبود

دنیایی که جای پرنده ها نبود

                                                    پشت سر گذشته های بی هدف

                                                    پـیـش رو  لـشگــر  آرزو  به  ســر

تو بهشت آرزو گم نشـدن

آدم حسرت گندم نشـدن

                                                    زنده موندن واسشون بهونه بود

                                                    زنـدگـی بـازی بـچـه  گـونه  بـود

یه صدا می خوندشون سمت خدا

با سـکـوت شون رسیدن بـه صـدا

 شور و شوق نینوا کرده دلم.چون هوای جبهه ها کرده دلم.بود سنگر

 بهترین ماوای من.آه..ه..ه جبهه کو برادرهای من؟........سنگر خوب و

 قشنگی داشتیم . روی دوش خود تفنگی داشتیم . جنگ ما را عاشق

 خود کرده بودجبهه مارا لایق خود کرده بود . درد داشتیم و پی مرحم

شدیم در حضور دیگران نا محرم شدیم(در حضور دیگران نا محرم شدیم)

جزمه ساقی چو به میخانه زد            قرعـه به نام مـن دیـوانه  زد

صبر و بلا را به هم آمیـختند             در اتش سـاغر مـا ریـختـنـد

جـرعه اول کـه زدم سوختـم             آتش و خون از جگر افروختم

                    سینه من سوخته سینه ایست          

                    شـعـله خـاکـستر آیینه ایسـت

با تبریک به مناسبت روز تولد اولین امام شیعیان حضرت علی(ع)و روز پدراین روز را به تمامی مومنین و شیعیان و پدران مهربان تبریک می گویم. ( پدر جان روزت مبارک)

این خاطرات متعلق به یک رزمنده است(در لشکر ما سه جوان  که با هم خیلی صمیمی بودند وجود داشت همیشه دوستی و صمیمیت آنها توجه من رو بهشون جلب می کرد.مدتی به خاطر یک سری از مطالب از لشکر دور بودم.بعد مدتی که بازگشتم.یکی از آنها نبود.جلو رفتم و جویای حالش شدم.فهمیدم که شهید شده بود.

سوالی که همیشه فکرم را مشغول میکرد پرسیدم:چرا این رفیق شما همیشه توی خودش بود؟آیا مشکلی داشت؟آنها جواب دادند:راستش ما هم نمی دانیم.فقط یک بار که نزد عالمی رفته بودیم تا ما را کمی نصیحت کند هنگامی که او را دید شروع کرد به گریه کردن.بعد از مدتی که آروم شد.رو کرد به او و گفت کمی از آن حرف ها هم به ما بگو.........................

او در حالی که سرش زیر بود آرام سر بلند کرد و نگاه عمیقی به آن عالم کرد. که ما هیچ وقت معنای آن نگاه را نفهمیدیم.و ادامه داد........................)

   درد عشقی کشیده ام که مپرس       زهر هجری چشیده ام که مپرس

    گشــده ام در جـهان و  آخـر  کــار         دلــبری بر گـزیده ام  کـه مپرس

    آنـچـنـان  در  هــوای خـاک  درش         می رود آب  دیــده ام کـه مپرس

    من به گوش خود از دهانش دوش        سخـنانی شـنـیده ام کــه مپرس

    سوی چه لب می گزی که مگوی          لـب لـعلـی گزیـده ام کـه مپرس

    بـی تو در کلبه ی گـدایی خویـش         رنج هایـی کشـیـده ام کـه مپرس

    همچو حـافـظ غریـب در ره عشـق         به مقامی رسیده ام کـه مپرس

وبلاگ اینجانب از این تاریخ به بعد از چرندیات خارج می‌شود (بسه هر چی

چرت و پرت گفتیم)حالا خودتان بعد می‌فهمید که چه می‌شود.

سلام  ای روی مـاه  تو عزیز دل سـلام از مـاسـت

تو یه رویای کوتاهی حـدیث هر سـحر باغی

شـدم خام عشقـت چون مــرا اینگونه می خواهی

من آن خواموش خواموشم که با شادی نمی جوشم

نـدارم هیـچ  گنـاهی جز که از تو چشم نمـی پوشم

تو غم در شکل آوازی حدیـث اوج  پروازی

 نـداری هیچ گنـاهی جز که بر مـن دل  نمی بازی

کاش می خواندی و میدانستی چقدر دوستت دارم.

همیشه برای با تو بودن آرزوهای زیادی داشتم.ولی

افسوس که نشد.خیلی سعی کردم که بفهمی

چقدر دوستت دارم.ولی حتی یکبار هم نتوانستم

این جمله رو بر زبان بیارم.از خودم متنفرم از عشقی

 که روز به روز در دلم بزرگتر می کردم متنفرم.عشقی

 که شاید هیچوقت ارزش این همه خاری رو نداشت

                              ولی باز

تو را دوست دارم نمی دانم چرا شاید طبیعت ساده و بی

 آلایش من حد و مرزی برای دوست داشتن نمی شناسد.

بکش دل را شهامت کن مرا از قصه راحت کن  

شدم انگشت نمای خلق مرا تو درس عبرت کن 

بکن حرف مرا باور نیابی از من عاشق تر     

نمی ترسم من از اقرار گذشت آب از سرم دیگر

من غريبم .. اي غريبه آشنايم مي شوي؟؟؟؟

آشنا با گريه ي بي انتهايم مي شوي؟؟؟؟

در غريبستان چشمم التماس عاشقي است.....

با نگاهت هم صدا با چشم هايم مي شوي؟؟؟؟

در خزان غربت و افسردگي پژمرده ام....

با بهار ريشه هايت ريشه هايم مي شوي؟؟؟؟

 گر دلم پرچين ندارد اين نشان سادگي ست.....

هم نشين ساده و صادق برايم مي شوي؟؟؟؟؟؟؟